EUROMAST - COMEBACK VAN DE EUROMAST
Uitstraling Euromast sluit weer aan bij uitzicht.

De Euromast was na de bouw in 1960 dertig jaar dé attractie van Rotterdam. Maar de markante toren van architect Hugh Maaskant verpauperde, terwijl de havenstad tot wasdom kwam. Nieuwe eigenaren besloten in 2003 tot een ingrijpende facelift. De Euromast is terug van weggeweest. 

Het succes van publieke gebouwen hangt af het management. Ook al zetten architect, aannemer en schilder een prachtig object neer, op termijn valt of staat de kracht van hun werk met de eigenaren en hun beleid. De gebroeders Tieleman van de Hotel New York Groep, sinds 2003 eigenaar van de Euromast, hebben dat begrepen. De Euromast, die alleen nog in trek was bij ‘uitzichttoeristen’, kreeg een complete metamorfose. Het interieur, het serviesgoed, de kleding van het personeel, het logo, de horeca, het automatiseringssysteem en zelfs de bedrijfscultuur: het ging allemaal op de schop.

Jan des Bouvrie
Om de Euromast weer op de kaart te krijgen, kozen de nieuwe eigenaren voor Jan des Bouvrie. Hij tekende voor het interieurontwerp, terwijl stylist Stef Bakker de finishing touch verzorgde. Met de keuze van Des Bouvrie verzekerden de gebroeders Tieleman zich van de aandacht van media en publiek. Ze vroegen de interieurontwerper slechts aan één voorwaarde te voldoen: laat het uitzicht centraal staan. Voor de rest kreeg hij carte blanche. Des Bouvrie nam de opdracht heel letterlijk. Hij keerde verschillende vertrekken in de toren naar buiten, zoals de ontvangsthal, een vergaderzaal, de brasserie en twee hotelsuites. Op elke plek is de bezoeker zich daardoor bewust van het panorama en de soms duizelingwekkende hoogte. Het vergezicht is in beleving ademstokkend dichtbij. De wit geschilderde wanden, de witte formica tafels, de kraakwitte skaileren zitmeubelen en de Panga Panga vloer: het staat in dienst van de levende film buiten.

Regulier onderhoud
De nieuwe eigenaren en hun management kozen bewust voor een grondige facelift. De Euromast was in een neerwaartse spiraal gekomen door een dalende omzet en daaruit voortkomende bezuinigingen. Volgens filiaalmanager Robert-Jan Pieke kon alleen een nieuwe impuls de Euromast uit de spiraal halen. Piek: ‘De gebroeders Tieleman hebben het roer rigoureus omgegooid. De investering van een anderhalf miljoen euro verdienen we niet terug met een prijsverhoging, maar door volumetoename. Wil je bruisend middelpunt zijn, dan moeten de deuren zeven dagen per week open staan. Van de ochtend tot in de late avond.’

De nieuwe uitbaters zijn zich ook terdege bewust van het belang van onderhoud. Piek: ’De investering houdt niet op na de verbouwing. Vooral dit witte interieur vraagt om regulier onderhoud. Een enkele streep op een muur of een stukje afgetikte verf van een deur valt nog niet op. Maar al snel hol je achter de feiten aan. In het slechtste geval moet het bedrijf na een jaar een week dicht waardoor je omzet mist. Daarom loopt hier na sluitingstijd een schilder rond die alle beschadigingen direct wegwerkt.’

‘De verflagen waren nog die van mijn vader’
Aannemer Northwood Bouw BV heeft het binnenschilderwerk uitbesteed aan schildersbedrijf M. J. van IJzerloo Rotterdam b.v. ‘Met deze aannemer werken we al jarenlang samen,’ vertelt directeur Poleij. ‘Northwood Bouw heeft ook vaste partners in andere afbouwdisciplines. Onderling zijn we op elkaar ingespeeld. Heb je dat niet, dan loopt een project als de Euromast altijd uit de hand. De klus moest in zes weken door iedereen zijn geklaard. Dat betekent dat er iedere dag zo’n vijftig man rondloopt aan timmerlieden, elektriciens, vloerenleggers en schilders. Ken je elkaar niet, dan loop je elkaar eerder in de weg.’ ‘Omdat alles in gebroken wit en zwart moest uitgevoerd, was het niet moeilijk. Een verbouwing was hoog tijd. De verflagen waren nog die van mijn vader die het in 1960 heeft geschilderd.’

HUGO MAASKANT
Hugh Maaskant (1907-1977), beeldbepalende architect van de wederopbouw, bouwt in 1960 de Euromast voor de Rotterdammer en zijn familie. In de groeiende consumptiemaatschappij is de mast een van de eerste gebouwen bedoeld voor massatoerisme. Het uitzicht bij kraakheldere atmosfeer reikt tot dertig kilometer over de stad en de haven. Bewust bouwt Maaskant de toren tot een hoogte waarop Rotterdammers in speldenknopformaat nog zijn te volgen. In de jaren na de wederopbouw is de realisering van zijn ontwerp een staaltje bouwkunst van de bovenste plank. De afwerking daargelaten, weet aannemer Van Eesteren de klus in 23 dagen te klaren. Voor het tegenwicht van de bovengrondse constructie, rust op een fundering van 131 betonpalen een blok beton van 1.900.000 kilo. Daarop is een 104 meter hoge bekisting gebouwd waarin meters beton zijn gestort, laag voor laag gehard. De staalconstructie van het restaurant weegt 240 ton. Deze constructie is aan de voet van de toren samengebouwd en in zijn geheel door aannemer Werkspoor uit Amsterdam in 15 centimeter per kwartier naar boven gehesen. Om de hoogte van oprukkende gebouwen in de omgeving te evenaren, wordt in 1970 met een 145 meter hoge hijskraan de 85 meter lange Space Tower op de mast geplaatst met een draaiende lift van glas.