De eerste kunst waarmee veel
kinderen over de hele wereld in hun prille leven kennismaken, is het
minimalistische werk van Dick Bruna (1927). De Bruna-figuurtjes,
trefzeker met enkele strakke lijnen en primaire kleuren gemaakt, zijn
voor kinderen een lust voor het oog. Volgens het Centraal Museum Utrecht
past Bruna naadloos in de modernistische Hollandse ontwerptraditie.
Sinds februari 2006 is het oeuvre van Bruna permanent te zien in het
dick bruna huis, een onderdeel van het Centraal Museum.
Gedurfde combinatie
Het dick bruna huis zetelt in het voormalige regentengebouw van de
psychiatrische inrichting Altrecht uit 1793. De expositieruimte heeft
een oppervlakte van 400 m˛ en is verspreid over twee verdiepingen.
Jurriëns Monumenten Onderhoud heeft naar een ontwerp van Versseput
Architecten de entreehal, de gang en de regentenkamer in de oude staat
gerestaureerd. De overige ruimtes zijn strak en modernistisch
uitgewerkt. Het is een gedurfde combinatie die verassend goed werkt. Dat
komt ook door de uitgekiende presentatie van alle boekjes, schetsen,
foto’s, animaties en documentaires. Terwijl in de moderne ruimten het
kleurrijke palet van Bruna de boventoon voert, is in de klassieke
regentenkamer de expositie bewust sober gehouden. Daar overheersen de
kleur van het houtwerk, de verticaal gestreepte wandbespanning, de
witjes en de donker geverfde plankenvloer.
Historisch onderzoek
Voor adviezen aan de architect en het begeleiden van
schildersbedrijf Van Doorn De Bilt B.V. is Adelwein ingeschakeld. Dit
unieke bedrijf is intermediair tussen de wetenschappelijke wereld van
restauratoren, architecten en onderzoekers en het schildersbedrijf en de
schildersopleiding. Voor het dick bruna huis heeft Adelwein de wens van
de architect vertaald naar de werkzaamheden van de schilder. Alwin van Hees, directeur van
Adelwein: ‘Voor de afwerking van de te restaureren onderdelen is gekozen
terug te gaan naar de oorspronkelijke situatie van rond 1798.
Uitgangspunten waren terugkeer van oude profileringen en het behoudt van
historische verflagen. We kwamen uiteindelijk tot een moderne
interpretatie van de historische afwerking.’
Houtimitatie
‘Om de geschiedenis van de afwerklagen op het hout en het stucwerk
te bepalen, heeft Stichting Restauratie Atelier Limburg op een aantal
plaatsen met een scalpel trapsgewijs verflaagjes vrijgelegd,’ aldus Van
Hees. ‘Daarnaast zijn met een microscoop verfmonsters onderzocht. De
oudste afwerking op het hout bestond uit een gladde witte grondering met
daarop een blanke houtimitatie met roodbruine nerven. Hierna zijn we met
het schildersbedrijf aan de slag gegaan. Het verwijderen van de muurverf
op alle houten onderdelen was alleen mogelijk met peel away. Dat had het
gevaar dat ook de historische verflagen zouden worden beschadigd. Maar
door het zorgvuldig afstemmen van inwerktijd en hoeveelheid peel away,
is de gehele muurverflaag verwijderd zonder aantasting van de
historische verflagen.’
Ongebruikelijk
Voor schildersbedrijf Joh. van Doorn De Bilt B.V. en Sigma Coatings
was dit een zeldzame opdracht. John
van Doorn: ‘We zijn gespecialiseerd in het onderhoud van monumenten,
maar het ontwikkelen van historische verf en het nabootsen van oude
applicatietechnieken komt niet vaak voor. Dat is voor de opdrachtgever
doorgaans te arbeidsintensief en te kostbaar. Van Hees: ‘De
reconstructie, techniek en de inzet van het schildersbedrijf en Sigma
Coatings mag ook niet geďnterpreteerd worden als standaard. In dit
specifieke geval is gekozen voor deze werkwijze en voor Sigma
verfproducten. De keuzes, wisselwerking en vooral de samenwerking hebben
verassend goed uitgepakt.’
Een creatieve oplossing
Van Doorn bevestigt ook: ‘Sigma
Coatings is creatief geweest met de opdracht. heeft
een unieke vernis op alkydharsbasis ontwikkeld. Na verschillende
aanpassingen van het recept is gekozen voor een transparante vernis,
waarin een nauwkeurig vastgestelde, kleine hoeveelheid oranjebruine
transparante pigmenten zijn verdeeld. De vernis is met de kwast
aangebracht op twee lagen alkydharsgrondverf in een donkerbeige/oker
kleur.’ Van Hees: ’Het gebruik van
oplosmiddelhoudende verf in het gebouw werd in deze bijzondere situatie
toegestaan. Op locatie is de kwastapplicatie en de hoeveelheid vernis
vastgesteld. In de afwerkingslaag is geen tekening aangebracht zoals
gebruikelijk is bij houtimitatie. In dit geval wordt het speciale effect
bereikt door de pigmenten in de vernis die op een subtiele manier de
basistoon verlevendigen en verdiepen. Ook het bestaande stucwerk in de
overige ruimten is onderzocht. Daar heeft Van Doorn De Bilt een matte
witte acrylaatverf aangebracht met een blokwitter. Deze kleur en
applicatie waren rond 1793
gebruikelijk. De acrylaatverf is
makkelijker te reinigen dan bijvoorbeeld een lichtpoederende matte
kalkverf. En dat is van belang in een museum waar de muren voortdurend
worden betast door kleine kinderhandjes.’
Opdrachtgever:
Centraal Museum Utrecht,
Architect: Versseput Architecten,
Utrecht,
Aannemer: Jurriëns Monumentenonderhoud, Utrecht,
Onderzoek: Stichting Restauratie Atelier Limburg, Maastricht,
Advies en begeleiding: Adelwein, Rossum,
Applicateur: Joh.
Van Doorn De Bilt B.V., De Bilt.